غزل شمارهٔ ۳۷۱

برداشت: تو که زود از چیزی سیر می‌شوی، آیا نمی‌دانی که من تشنه‌ی خون تو هستم؟ با من که سال‌ها دوست بوده‌ای، چرا اینگونه دشمنی می‌کنی؟

برداشت: من مطمئنم که عشق تو را فراموش نخواهم کرد و از طرفی هم مطمئنم که تو هم عهد و پیمان من را نخواهی شکست.

برداشت: تو برای گرفتن خون من، اصول و قواعدی را تعیین می‌کنی و برای رسیدن به آرزوهایم، کاروان‌ها را به حرکت درمی‌آوری.

برداشت: اگر برای تأمین معیشت خود از هیچ تلاشی دریغ نکنی، چرا از سر حسادت به من بدگویی می‌کنی؟

برداشت: از آن رو برای من دست به شاخهٔ جفا بُردی، که ریشه عمرم را از بیخ و بن بکنی.

برداشت: اگر من بیچاره دشمن خاقانی نیستم، پس چرا گفتم که تو دوست عزیز من هستی.