غزل شمارهٔ ۳۷۰

برداشت: عشق برای من بسیار سخت و دشوار شده است و تو هیچ تلاشی نمی‌کنی تا این درد را برطرف کنی؛ حتی با یک بوسه هم نمی‌خواهی به من کمک کنی.

برداشت: بسیار به تو گفتم که رنجیده‌خاطر نشوی، اما فایده‌ای ندارد چون تو به حرفم گوش نمی‌دهی.

برداشت: فراق و دوری تو باعث می‌شود که دل من از ناراحتی و غم مثل طعمه‌ای در برابر بلاهای زندگی قرار بگیرد، اگر تو به مهمانی وصل و دوستی‌ام نیایی.

برداشت: میدانم که صحبت کردن درباره بوسه با تو بهتر است، چون کمتر از آن، نمی‌توانم از ارزش و زیبایی طلا بگویم.

برداشت: من برای این واقعیت که تو درباره طلا صحبت می‌کنی، جانم را فدای این چیز باارزش می‌کنم که تو از آن غافل هستی.

برداشت: اگر یک لحظه به کسی چشم بدی نکنیم، برای حفظ جان هزاران نفر هم که شده، تو برای کسی قربانی نخواهی شد.

برداشت: وقتی که جنون تو به اوج خودش رسیده و قدرتش را نشان می‌دهد، تو دیگر به فکر مسائل کوچک و روزمره نیستی.