غزل شمارهٔ ۳۶۹

برداشت: هیچ دو قلبی نمی‌تواند تحمل کند زیبایی دلربای محبوب را، و هیچ قلبی نمی‌تواند درد و رنج جدایی را تاب بیاورد.

برداشت: اگر دلی به عشق کسی میل کند، باید آماده درد و رنج باشد، زیرا کسی که عاشق است نمی‌تواند انتظار راحتی و آرامش داشته باشد. عشق به محبوب، سختی‌ها و مشکلات خاص خود را به همراه دارد و هر دلی که عاشق است، باید تاب این دشواری‌ها را داشته باشد.

برداشت: عزیزم، دل را رها نکن، چونکه پروانگی باعث می‌شود که شعله عشق در دل‌ها به‌جا بماند و محبت واقعی بر دل‌ها بتابد.

برداشت: عشق از ابتدا با شور و شوق آغاز می‌شود، و رؤیای زیبای معشوق باعث نمی‌شود که دل‌ها از غم و اندوه کناره‌گیری کنند.

برداشت: از دست دادن ثروت و دارایی کار آسانی است، اما تحمل و پایداری در سختی‌ها و مشکلات تا پایان، برای هر قلبی دشوار است.

برداشت: عاشق دلش پر از غم و درد است و جانش آماده پذیرش لذت‌های زندگی. هر قلبی نمی‌تواند دو مهمان را همزمان تحمل کند.

برداشت: به آرامی و بدون دغدغه کار خود را شروع کن تا درد و مشکلات برطرف شوند، زیرا هر دلی که توانایی پذیرش فرمان و مسئولیت را نداشته باشد، نمی‌تواند در زندگی پیشرفت کند.

برداشت: خود را برای خدمت به محبوب آماده کن و نه به فکر لذت‌های جسمانی باش، زیرا فقط دل‌هایی که برای جانشان ارزش قائلند نمی‌توانند تحمل کنند که تنها به خاطر جسم خود رنج بکشند.

برداشت: وقتی جان از تن جدا شود، دیگر منت و انتظار جان برای کسی باقی نمی‌ماند. به همین خاطر اگر حاکم ظلم کند و بی‌عدالتی روا دارد، مردم تحمل نمی‌کنند و هر دلی دیگر این وضعیت را نخواهد پذیرفت.

برداشت: زمانی که در غربت قرار بگیری، از ترک شروان بگو، زیرا عظمت و بزرگی افرادی که اهل شروان هستند، بر دل هیچ‌کس تاب نمی‌آورد.