غزل شمارهٔ ۳۶۷

برداشت: خطی زیبا و دلنشین بر روی گل سوسن کشیده‌ای و نور خورشید را در حلقه‌ای محصور کرده‌ای.

برداشت: همه زیبایی‌های دنیا را با هنر و قلم خود به تصویر کشیدی.

برداشت: در کنار گل نسترن، سبزه‌ها را نرم و لطیف کردی و در همان حین، پر طوطی به سمت شکر کشیده شد.

برداشت: آیا این خط که بدون استفاده از پرگار و خط‌کش کشیده‌ شده، لیست زیبایی است؟

برداشت: خوشبختی و زیبایی را به شکل یک دایره‌ای از قوس قزح به دور ماه می‌کشی که از خط سبز خرمن درخشان‌تر است.

برداشت: این اشعار به این اشاره دارد که فقط خودت به زیبایی و جذابیت زلف‌هایت بسنده نکردی، بلکه با این ویژگی‌ها، توجه و جذابیت را برای دیگران نیز جلب کردی. به نوعی، زیبایی تو به قدری قوی است که می‌تواند دیگران را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: تو همیشه به خاقانی بیچاره آسیب می‌زنی؛ گاهی با شمشیر و گاهی با خنجر.