غزل شمارهٔ ۳۶۶

برداشت: اگر نمی‌خواهی به من آسیب برسانی، پس چرا دردم می‌کنی؟ لطفاً انصاف را در نظر بگیر و بپذیر که رفتارت ناعادلانه است.

برداشت: تو هیچ نیستی و در چشم دیگران به اندازه یک ذره هم اهمیت نداری، پس به چه دلیل فریاد می‌زنی و چه بازی‌ای در سر داری؟ وای بر تو که چنین نادانی!

برداشت: هر روز و هر شب، عادت‌های دنیا به شکلی خاص تکرار می‌شوند. تو هم مانند پرده‌ای که دوخته شده است، بخشی از این دنیای تکراری هستی و خودت نیز در این صحنه نقش‌آفرینی می‌کنی.

برداشت: از چشمانم شراب گرانی چون لعل می‌ریزم وقتی تو را می‌بینم که همواره به یاد یکی دو نفر هستی.

برداشت: خوی روزگار داری؛ زیرا هر زمان مانند او صد [تن] را به زیر می‌کشی و یکی را به بالا می‌کشانی.

برداشت: از کجا می‌توانم فرار کنم وقتی که به خاطر من هر لحظه هزاران تله در هر طرف گسترده شده است؟

برداشت: خاقانی از این که نمی‌تواند از تو فرار کند، شکایت می‌کند، زیرا تو هم دشمن او هستی و هم قاضی.