غزل شمارهٔ ۳۶۴

برداشت: از تو نمی‌پرسم که حال من چگونه است، اما می‌خواهم بدانی که دل بیمار من چه حالی دارد و تو چطور به فکر من هستی.

برداشت: من در اینجا از تو خواهش می‌کنم که از درد دل و مشکلات من آگاه باشی و به من کمک کنی. به همین خاطر از تو می‌خواهم که درباره حال و احوال من سوال کنی.

برداشت: تو که زبان عشق را می‌دانی، چرا از حال من نمی‌پرسی؟ به خودت زحمت نده و نپرس، فقط بگو که حال من چطور است، چون تو تنها غم‌خوار من هستی.

برداشت: در آب چشمانم، خود را غرق یاد تو می‌یابم، اما تو هرگز نمی‌پرسی که حال من، این تشنه‌ٔ ملاقات تو، چگونه است.

برداشت: امیدم را در زمین به خوبی قرار دادی تا من بتوانم کارهایم را در آسمان انجام دهم. چه خوب است که تو از کارهای من بی‌خود هستی و در کار من به چه شکل هستی.

برداشت: در میان خاک و خون، حالتی مانند شکار بی‌قرار دارم. ای وفادار، چرا به من سختی می‌کشی و مرا رنج می‌دهی؟

برداشت: تو می‌دانی من کی هستم که از سگان توام. اما سگ کوی تو هیچ وقت نمی‌پرسد حال من را، که ای دوست، حال و روزت چطور است؟

برداشت: تو هم یاد گرفته‌ای که شاه ایران از خداوند نمی‌پرسد که ای طوطی شیرین‌زبان من، حالا چطور هستی؟