غزل شمارهٔ ۳۶۱

برداشت: تو مرا شکار کردی و من را در خون رها کردی. چرا از این حال و احوال خون و خاک من چیزی برداشتی؟

برداشت: زمانی که به وصال تو دست یافتم، مانند دستی سوخته بودم. حالا که در پای یاد هجران، دل سوخته‌ام را گذاشتی...

برداشت: اگر دوستی‌ات مانند مهرهٔ مار باشد، من هم باید زخم دندان مار را تحمل کنم.

برداشت: وقتی که مانند یک کودک یا بی‌تجربه رفتار می‌کنی، بهتر است به جای جنگ و درگیری، به آشتی و صلح فکر کنی. زیرا از درگیری‌های کودکانه، زود بوی آشتی و صلح برمی‌خیزد.

برداشت: دیگر به بازویی که نام بدخواهان را بر آن نوشته‌ای، زینت‌های لقلق را نزن.

برداشت: کاشت درخت وفا چه فایده‌ای دارد اگر کسی به وفایی که کاشتی، جفا کند و به آن بی‌توجه باشد؟

برداشت: صبح تو به شام تبدیل شده و زمان بر تو سریع می‌گذرد، اما تو هنوز در آرزوی شام و خوراکی هستی.