غزل شمارهٔ ۳۵۹

برداشت: اگر به عقل و درک خود اتکا کنی، راه عشق را پیدا می‌کنی، اما اگر به دنبال نور و روشنایی باشی، به سرچشمه‌ای همچون آفتاب روی می‌آوری.

برداشت: تو هنوز در حال یادگیری الفبای حکمت هستی و در مورد معماهای عشق صحبت می‌کنی.

برداشت: اگر در عشق و کامیابی تلاشی داری، باید از زحمت و سختی‌هایش بگذری و به جستجوی زیبایی‌ها بپردازی.

برداشت: موهای معشوق ترازویی برای سنجش عشق است و رنگ صورتش معیار دل‌جویی و محبت.

برداشت: بیا تا با عشق و هیجان خودت را شکل دهی و به سمت زیبایی و ارزش‌های بالاتر بروی، چرا که در این مسیر می‌توانی به ثمرات گرانبهایی دست یابی.

برداشت: اگر به خودت و کارهایت افتخار نکنی و بخواهی خود را بزرگ کنی، در نهایت به رسوایی دچار می‌شوی؛ همان‌طور که کسی که از سپیدی و پاکی دور شود، با سیاهی و بدی شناخته خواهد شد.

برداشت: همان بهتر که با محکِ بلال، چهرهٔ زردت به جای زیبا بودن، چون روی ابولهب باشد. (چهرهٔ زر کنایه از چهر‌هٔ زرد است)

برداشت: کجا می‌توانی خون پاکی را پیدا کنی وقتی که اشک و دیدگان را به ازدواج با هم سپرده‌ای؟

برداشت: به مانند صابون برای وفاداری، جمع را پاک و خالص نگه‌دار؛ مانند گرد و غبار که با شستن از بین می‌رود، تو نیز هر چه ناپاکی است را دور کن.

برداشت: دیگر از جان خسته و فرسوده خاقانی دست بردار، زیرا او دیگر نمی‌تواند طعمه‌ی چرب و خوشمزه‌ای باشد.