غزل شمارهٔ ۳۵۸

برداشت: دل من که مانند پرنده‌ای به دام تو افتاده، تو او را به دام انداختی. اما من که از تو هستم، چرا دوری می‌کنی و از من فاصله می‌گیری؟

برداشت: مرا با یک نیم نگاهی به سمت خودت کشاندی و سپس نگاهت را از آرزوی قلبی من برگرداندی.

برداشت: خواستم سه بوسه از تو بگیرم، اما تو مثل اسب تندرویی رفتی. وقتی نوبت به من رسید و حس کردم دلم خون شده، تو افسار را کشیدی و جا زدی.

برداشت: نترس، ماه را نخواهد گرفت، وقتی به یاری‌ات گرم می‌زنم و خبری می‌فرستم، حتی اگر از سلام کردن خودداری کرده‌ای.

برداشت: تصور تو به من آمد و باعث خجالت من شد، چون تو از کوی من با لطافت و زیبایی عبور کردی و این موضوع برایم ناخوشایند است.

برداشت: خیال تو برای من، به خدا بسیار تسلی‌دهنده‌تر از خودتی. اگر پیامی از تو دریافت کرده‌ای، دیگر به آن خیال نپرداز.

برداشت: دل من به عشق تو وابسته است و جانم در خدمت توست. وقتی بر آن لب‌های تو وظیفه‌ای دارم، نمی‌دانم چطور باید این وابستگی را بیان کنم که تو دیگر به من توجهی نداری.

برداشت: ای محبوب، تو که به خاطر عشق به من به مقام و عظمت رسیدی، چرا نامی بر من گذاشتی که موجب شرمندگی‌ات شد و اکنون نامم را پس می‌گیری؟