غزل شمارهٔ ۳۵۷

برداشت: صدا از دور به گوش می‌رسد که باید در این ویرانی‌ها کار و زندگی را جدی گرفت؛ اگر کسی واقعاً به خوشگذرانی و لذت عشق می‌پردازد، باید تلاش و کوشش کند.

برداشت: قبل از آنکه دنیای چند رنگ و متناقض، خراب و ویران شود، ای ساقی، شراب ما را به دست ما بده تا ما در این خرابی غرق شویم.

برداشت: تو گفتی من مانند آفتاب هستم، اما با وجود این که در دل‌ها جای می‌گیریم، چرا هنوز نمی‌درخشی؟

برداشت: آیا تا به حال دیده‌ای که آفتاب بر خاک بوسه بزند؟ این بوسه چیست؟ من که خودم خاک تو هستم، آفتابی باش.

برداشت: می‌دانم که گزیدن لب عسل برایت دردناک است، اما از اینکه مثل گاز برنج نتوانی تحمل کنی، باید بگذری.

برداشت: از آن موی زیبا و گیسوی دلربا به شدت داغ و پرحرارت هستیم، همان‌طور که بر روی صلیب علامتی داغ و گرم باقی می‌ماند.

برداشت: خاقانی عاشق و دلداده‌ای است که به خاطر غمش جانش را یک‌باره از دست داده. حالا اگر دوباره کشتی‌اش در دریا غرق شود، دیگر نمی‌توانی نشانه‌ای از او پیدا کنی.

برداشت: امروز او در سخنوری و فن بیان بسیار توانا است، مانند خسرو که در زیبایی و اداره امور برتری دارد.