غزل شمارهٔ ۳۵۶

برداشت: دل نمی‌تواند به درستی تو را بشناسد، همان‌طور که جان در این فاصله نمی‌گنجد چرا که تو بالاتر از این‌ها هستی.

برداشت: با تو بودن باعث می‌شود که زیبایی و جلوه‌ات همچون سایه‌ای بر روی خورشید قرار گیرد و به دنبال تو برود، گویی که تو خودی.

برداشت: عقل همچون یک خدمتگزار ساعی و پر انرژی برای تو در هر جهتی که باشی، آماده‌ است تا به تو کمک کند.

برداشت: تو با مهربانی‌ات جهان دیگری ساختی و تو سلطان آن جهانی هستی که وجود داری.

برداشت: تو بالا می‌آیی در حالی که جان من در اختیار توست. من که صاحب قدرت و حکومت هستم، به خاطر تو وجود دارم.