غزل شمارهٔ ۳۵۵

برداشت: من از خاک تو هستم و تو چه نیازی به من داری؟ من برای دوستی تو خون دل می‌زنم. حالا به خاطر دوستی‌ات، جانم را نگیر.

برداشت: ای گل زیبا، تو هم‌چون ملی، از درون پر از نفاق و تضاد هستی، در حالی که در بیرون به دوستانت با محبت و خوبی رفتار می‌کنی.

برداشت: وقتی که به ماه نو می‌نگرم و تو را می‌بینم، به قدری مجذوب می‌شوم که گویی تو با دوستی‌ات من را افسون کرده‌ای.

برداشت: من دارم خون خودم را برای تو می‌ریزم چون تو را دوست دارم، اما آیا این عشق واقعی است که باعث می‌شود چنان به من آسیب برسانی که انگار خونم را می‌خوری؟

برداشت: تو دشمن من هستی نه دوست، چرا که زیبایی‌های تو به مانند تیرهای غمزه، به جان من آسیب می‌زند و دوستی‌ات به من آسیب می‌رساند.

برداشت: سرِ بزرگان را با شکر لب می‌بُری؛ زیرا لبت مانند گردون، به دوستی نهان کُش است.

برداشت: خاقانی از تو انتظار ندارد که با دشمنی رفتار کنی، زیرا تو به دوستی به طرز دیگری بی‌وفایی می‌کنی.