غزل شمارهٔ ۳۵۴

برداشت: از دل تو چه چیزی می‌توانم بخواهم وقتی که تو قاضی من نیستی؟ و از غم تو چه چیزی باید خوشحال باشم وقتی که تو کنارش نیستی؟

برداشت: همه جا خبر از رفتار بی‌رحمانه تو پخش شده است، اما آیا قلب تو می‌داند که من چقدر به تو وفادارم؟

برداشت: دل من در میانسالی گم شده است، اما چه چیزی به جای آن پیدا کرده‌ام؟ تنها نتیجه‌ام این است که تو محبوب من هستی.

برداشت: ای کاش کمی از خودت را برای من نگه‌داری، در حالی که من از تو راضی‌ام به بوی خوشی که تو به من می‌دهی، چرا که تو مانند سمن و عطر دل‌انگیز هستی.

برداشت: جان من در دام زلفت گرفتار شده و از تو می‌خواهم که با توجه به اینکه تو داور من هستی، به حال من رحم کنی.

برداشت: به لبت گفتم که شفیع من شوی و مرا قبول کنی، اما او با ناز گفت که من نیازی به تو ندارم و تو به درد من نمی‌خوری.

برداشت: من از در تو چندین حرف می‌زنم، اما تو هیچ‌گاه به راستی وفای خالصی را نداشتی که به من بگویی کجا در شرایطی مانند یک سگ قرار دارم.