غزل شمارهٔ ۳۵۳

برداشت: وقتی که به تو ظلم و سختی رسید، عهد و پیمان خود را نیز شکست.

برداشت: من همچون غلام تو هستم، اما تو به من که زیر دستانت هستم، بسیار بی‌رحمی و ظلم کرده‌ای.

برداشت: گفتی که سگ من چقدر درد و رنج دارد، اما آن دردی که از ابتدا ایجاد کردی، چقدر بیشتر است.

برداشت: ما به آرامی دل‌دردهای خود را تحمل کردیم و به گونه‌ای در ظاهر، همه چیز را خوب نشان دادیم، در حالی که در درون متحمل رنج و غم هستیم.

برداشت: تو گفتی که من به تو جفا کرده‌ام، اما من نمی‌دانم چطور ممکن است که آنچه تو می‌خواهی، من برآورده نکرده‌ام.

برداشت: خاقانی، تو که با تلاش و کوشش فراوان به دنبال علم و دانش بوده‌ای، به خوبی نشان می‌دهی که چقدر در این مسیر عزم و اراده‌ات قوی است.