غزل شمارهٔ ۳۴۹

برداشت: به خاطر رفتار بد تو، هرگز فرصتی برای من نگذاشتی و به هیچ وجه توجهی به جایگاه من نکردی.

برداشت: تو هرگز از آن خوی نخستینی که داشتی یک ذره هم کوتاه نیامدی.

برداشت: در جایی که من به عهد و پیمان تو وفادار ماندم، از بدعهدی تو چه چیزی برایت باقی ماند که هنوز آن را انجام نداده‌ای؟

برداشت: من امیدوارم که در آن دنیا لطفی از طرف تو ببینم، چون در این دنیا که انتظار داشتم، چیزی ندیدم.

برداشت: کجا قول دادی که در پی هزار امروز، فردا را نیاوردی؟

برداشت: بسی سر-در-گم و رسوا، در پی بوسه‌ای بودم؛ ولی تو دل به دریا نزدی.

برداشت: شنیدی که حال خاقانی چگونه است، اما نتوانستی آن را بر خودت حس کنی.