غزل شمارهٔ ۳۴۸

برداشت: می‌بینی که هیچ توجهی به من نکردی و در کارهایم هیچ قدمی برنداشتی تا نشان‌دهنده‌ی مردانگی‌ات باشد.

برداشت: غم تو بر روح و جانم سایه انداخته است، اما تو نمی‌بینی که دل من همچنان آبی و شاداب است، مانند رنگ آسمان.

برداشت: یک روز به خاطر حرمت تو و رعایت احترام، لب به سخن نگشودم و نگفتم که چه بلایی بر سر من آوردی.

برداشت: تا با نیشتر غمزه خونم را مانند آب نخوردی، برای کشتم آب ننوشیدی.

برداشت: گفتی که در یک لحظه تمام محتوای صحبت را به من گوشزد کردی، اما نمی‌دانم چطور می‌توانم این را به یاد بیاورم.

برداشت: فکر می‌کردم که وجود تو می‌تواند دردی که در دل دارم را درمان کند، اما حالا متوجه شدم که این تصورم اشتباه بوده است. تو نه تنها درمانی نیستی، بلکه دردی بر دردهای من افزوده‌ای.

برداشت: خاقانی متعلق به توست، پس دل او را نشکن، زیرا می‌دانی که در خانه‌اش صید کردن نشان مردانگی نیست.