غزل شمارهٔ ۳۴۷

برداشت: هر وقت که بر دل من بار گرانی بگذاری و این دل غم‌گین را به زحمت بیندازی.

برداشت: می‌گوید که من به هیچ وجه تصور نمی‌کنم که تو از من آسیب کمتری داری، چون محبت تو خیلی بیشتر از آن است که به من آسیب برسانی.

برداشت: هر جایی که بخواهی به نادانی و ظلم خود اشاره کنی، سریعاً به معنای وفاداری و صداقت خواهی رسید.

برداشت: اگر بخواهی دل دیوانه‌ام را از روی عشق و علاقه کنار بگذاری، هیچ چیز برایت مهم نخواهد بود.

برداشت: اگر پا در کار من نگذاری، حداقل دستی از محبت بر سرم بگذار.

برداشت: اگر آخرین بوسه‌ات را با محبت ببخشی، می‌توانی بر زخم‌های قلبی‌ام مرهم بگذاری.

برداشت: کار خاقانی را اینقدر خوب انجام بده که دیگر کسی نتواند آن را بی‌عملی و بی‌هویتی نام‌گذاری کند.