غزل شمارهٔ ۳۴۶

برداشت: وقتی که تو به خانه‌ام بیایی، مانند این است که جان از بدنم جدا می‌شود. برایم کافی است که لبخندت را به جای جانم ببینم و این برای من مانند قدرت و بزرگی کدخدایی می‌ماند.

برداشت: جان من چه طاقت و جراتی دارد، ای روشنی آشنا، وقتی تو وارد می‌شوی، نمی‌تواند از خود خارج شود.

برداشت: کسی که به لطف زلف‌های تو رهایی پیدا کرده، دیگر درگیر کار و مشکل زندگی نشده و مانند بتی است که از پرستش خدا آزاد شده است.

برداشت: بر روی زخم‌های روح من هم دردی وجود دارد و هم درمانی. در میانه‌ی مسیر فکر و عقل من، هم ترس دارم و هم امید.

برداشت: من از پای نگهبان تو بوسه‌ای می‌زنم و سپس سرم را بالا می‌آورم تا نشان دهم که این خود نشانه‌ای از پادشاهی است.

برداشت: من در شب‌ها به شدت دچار دلتنگی و افسردگی هستم. اشک‌هایم را با سکوت و خاموشی پنهان می‌کنم، ولی وقتی که به یاد تو می‌افتم، تمام دردهایم دوباره زنده می‌شوند.

برداشت: من از خودم گمراه می‌شوم تا تو مرا به راهی درست هدایت کنی. حالا که تو در مقابل من هستی، من دیگر چه کار کنم؟

برداشت: تو خود آنقدر در وجودت پنهان نیستی که در حقیقت در نهان زندگی می‌کنی. خاقانی در حیرت است و از تو می‌پرسد که تو کجایی.