غزل شمارهٔ ۳۴۵

برداشت: چکار کردم که تو بر من فشار آوردی، مرا غرق کردی و سپس دامن خود را بر من کشاندی؟

برداشت: در اینجا به نقض وفاداری و بی‌رحمی پرداخته شده است. جفا به عنوان پل به سمت شکست عشق تعبیر شده، در حالی که وفا به عنوان گلی زیبا بر دشمنان افشانده شده است. این بیانگر این است که عشق و وفا برای دشمنان هم می‌تواند مملو از زیبایی و ناز باشد، اما برای دوست و عاشق، درد و خسارت به بار می‌آورد.

برداشت: وقتی که مانند خورشید بر دل من تابیدی، تمام غم‌ها و غصه‌ها را از دل بردی و به جای آن نور و روشنی را جایگزین کردی.

برداشت: تو با دو نان، پیوسته جرعه‌هایی از جام پر را به سوی من ریختی.

برداشت: تو به اطراف من هزاران دام گذاشتی و در هر یک از آن‌ها هزاران دانه پاشیدی، به طوری که مرا محاصره کردی.

برداشت: تو اکنون در اوج زیبایی و جذابیت هستی، مانند نسیمی که به گلی خاص جان می‌بخشد و جلوه‌ای از دلکش بودن را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: تو نیز مانند خاقانی نیستی، زیرا تو سلاح و ابزار جنگ مردان را از تن خود باید کنار بگذاری.