غزل شمارهٔ ۳۴۳

برداشت: ای نوربخش عالم، تو عامل بهار هستی و تویی که سواران آشوب را هدایت می‌کنی.

برداشت: تو هم مانند شکوفه‌ای در دل و هم همچون میوه‌ای در جان، زیبایی و شگفتی بهار را به ارمغان می‌آوری.

برداشت: زلف‌های تو مانند اژدهایی است و پلک‌های جادویی‌ات مانند سحر و جادو است. تو معجزه‌ای فراتر از همه این‌ها هستی.

برداشت: تو هدف من هستی و من فدای تیر تو هستم، زیرا تو همان کسی هستی که می‌زنیم.

برداشت: کارها به هم ریخته است و مردان مردد هستند، چون من زلفی درهم و آشفته‌ام، و تو، ای یار، کسی هستی که در این آشفتگی حضور داری.

برداشت: تو زخم بزرگی بر دل من گذاشتی و هیچ درمانی برای آن ننوشتی، ای دل سنگی که می‌دانی چقدر دردناک است.

برداشت: ما برای به دست آوردن آرزوهای خود، به سحر و جادو و نیرویی خاص نیاز داریم و تو تنها کسی هستی که می‌توانی به ما در این مسیر کمک کنی.

برداشت: دل خاقانی به خاطر زیبایی تو پر از آتش و شعله است.