غزل شمارهٔ ۳۴۱

برداشت: یا باید نشانه‌ای از وصال تو داشته باشم، یا اینکه باید کناری برای درد من وجود داشته باشد.

برداشت: من به خاطر این غم می‌سوزم و کسی نیست که این شعله را ببیند.

برداشت: گفتی اگر به دنبال من هستی باید نشانی از کوی من داشته باشی.

برداشت: تا زمانی که به وصال تو برسم، باید این دوران را تحمل کنم.

برداشت: فکر می‌کردم که خودم را به اندازه‌ای پایین آورده‌ام که مانند سگی در خیابان تو باشم، اما حالا می‌فهمم که اینطور فکر کردن اشتباه بود.

برداشت: من از درگاه تو بی‌بهره‌ام، اما سگ وفادارت در کنار در منتظر ایستاده است.

برداشت: هر زمان که تو به من آسیب برسانی، من هم بی‌دلیل از تو آزار نمی‌بینم و باید از این برخورد خود داری کنی.

برداشت: اگر دنیا ناپایدار و سرنوشت متغیر است، پس باید دل تو همیشه و یکپارچه باقی بماند.

برداشت: ای وای! همه تلاش‌ها و کوشش‌ها به ناکامی ختم شد، فقط یک تلاش باید باشد که به مقصد واقعی و گنجینه برسد.

برداشت: بر آسمان آبی، زلف‌های تو مانند خطی بلند و زیباست که به شکل یک تازیانه خمیده می‌شود.

برداشت: در زلف تو، شب و روز همچنان باید به دقت و با مهارت شانه‌زنی کرد، گویی که زلف‌های تو همچون موادی با ارزش و تیره هستند.

برداشت: وقتی که دانه‌های دل خالی از محتوا شوند، در خوشهٔ زندگی نیز باید دانه‌ای وجود داشته باشد.

برداشت: عشق تو به افسانه تبدیل شده است و این داستان باید در دستان تو باقی بماند.