غزل شمارهٔ ۳۴۰

برداشت: تا زمانی که کلاه تو را به زمین زدند، به اندازه‌ای که ظاهرت زیباست، زیبایی و جذابیت صورت ماه را نیز زیر سؤال بردی.

برداشت: در دل من زنجیری افتاده که به اندازه زلف تو محکم است و تا زمانی که آن زنجیر در دل من بوده، زلف تو نتوانسته است بریزد.

برداشت: از آن موی پریشان، عاشقان دچار مشکلات زیادی می‌شوند.

برداشت: با بوسه‌هایت درد و دل ما را تسکین دادی و به شکفتن و زیبایی گل‌های شیرین اشاره کردی.

برداشت: تو به بارها و بارها به در دری که در اختیار ما بود، کوبیدی تا آنجا که در نهایت شکست و باز شد.

برداشت: شعر به شدت از عشق و احساسات عمیق سخن می‌گوید، به‌طرزی که خاقانی به خاطر غیرت و شور عشق، درد و رنجی را تحمل می‌کند که به جانش آسیب می‌زند. در واقع، او به خاطر عشق خود، درونش شکسته و تحت‌فشار است.