غزل شمارهٔ ۳۳۹

برداشت: اگر آن لب‌های شیرین و خندان را باز کنی، واقعاً با یک لبخند می‌توانی دو جهان را آشکار کنی.

برداشت: اگرچه لبانت را نگشایی و فقط با پوست به خنده بیایی، از طریق رشتهٔ جانم می‌توانی گره‌ی غمم را باز کنی.

برداشت: زخمم از توست؛ [چه خوب می‌شود] اگر زخمم را ببندی. رحمی کن و در ظرف مرهم را بگشا (به دردم برس که درمانش پیش توست).

برداشت: این کار به قدری دشوار است که تنها تو می‌توانی آن را انجام دهی و به یک‌لحظه می‌توانی صد مشکل مشابه را حل کنی.

برداشت: به فکر چرخیدن و گردش زمان نباش، زیرا اگر کارها را همانند زنجیری که به هم متصل است، جدا کنی، همه چیز از هم می‌پاشد.

برداشت: گفتی که اگر من دست دشمنی را باز کنم، هیچ امنیتی نخواهم داشت. حتی اگر تو هم بخواهی، باز هم دست بی‌رحمی را باز خواهی کرد.

برداشت: ای دل خاقانی، با درد و اندوه و ناله‌ات در سحرگاهان تلاش کن تا بتوانی این محدودیت‌های کائنات را از بین ببری و آزادی را بیابی.