غزل شمارهٔ ۳۳۸

برداشت: چه کار کرده‌ام که تو با این همه غم به سراغ من آمده‌ای؟ چه حادثه‌ای رخ داده که تو اینگونه به من آزار رسانده‌ای؟

برداشت: چون روی خار و جفا را تحمل کردم، مثل برگ گلی که هیچ آسیبی نمی‌زند، حرفی به تو زدم و تو ناراحت شدی.

برداشت: او با نگاه و غمزه‌اش مرا به خود فراخواند و به نوعی به من فهماند که برای او ارزش ندارم و نباید به او نزدیک شوم، حتی اگر به خاطرش آسیب ببینم.

برداشت: به خاطر ناز و اداهای تو، صبر کردن برای من چون یک زمرد باارزش است، نه به خاطر ترس از ناتوانی.

برداشت: وقتی که دوباره به سوی تو بیایم و سلام کنم، تو با سردی جواب می‌دهی و رویت را برمی‌گردانی.

برداشت: عشق و احساسات من، مانند آتش خوراکش شده و به همه چیز آسیب رسانده. وقتی هم که پاسخ بی‌احساسی شنیدم، فهمیدم که هیچ چیز نمی‌تواند به این اندازه سرد و بی‌روح باشد.

برداشت: به من نمی‌گویی که در نهایت چه خواهی کرد، چون هر چه که باید انجام می‌شد، انجام گرفته است.