غزل شمارهٔ ۳۳۷

برداشت: بس توبه‌هایی که ما کرده‌ایم و اگر به هم نپیوندند و به هم نرسند، مثل حلقه‌های زلفی هستند که از هم جدا شده‌اند.

برداشت: گاهی به سبب اختلاف، آسمان بر سر تو خشمگین شده است و گاهی به خاطر ناز و کرشمه‌ات، ستاره‌ها از تو ناامید و شکسته‌اند.

برداشت: می‌دانم که تو با زیبایی خاصی مانند ماه هستی و تأثیر عمیقی بر زندگی دارم، اما نمی‌دانم چه افکاری و احساساتی در دل تو نهفته است و چه دردهایی را پشت سر گذاشته‌ای.

برداشت: آهسته‌تر برو، چون نه سلطنت خراسان را به دست آورده‌ای و نه پرچم سنجر را به زمین انداخته‌ای، پس آرام‌تر باش.

برداشت: در مسیر عشق تو، هر وسیله‌ای که بود، بر دل‌های شکسته و مجنونان تاثیر گذاشت.

برداشت: در گوشه‌ها، بسیاری از عزیزان و کسانی که به دل نزدیک بودند، زخمی شده‌اند و به خاطر غرور و خودبینی، در مکانی تنها و شکسته مانده‌ای.

برداشت: دزدیدن یک مشت خاک کار سختی نیست، پس دیگر ادامه نده زیرا تو نه معجزه‌ای مانند سکندر داری که بر این خاک تسلط یابی.

برداشت: دل خاقانی به خاطر ظلم و بی‌رحمی‌ها دچار درد و شکستگی شده است. او از بابت این شکست، باید بهایی بپردازد، زیرا مانند لعل، جواهر شکسته‌ای به شمار می‌آید.

برداشت: ای خاقان، خانهٔ شروان جای تو نیست. تو بر پروازی به سوی عراق هستی، نه بر بالی که شکسته شده است.

برداشت: دختری با چهره زیبا و دل انگیز مانند کمانی است که در دل من نشسته و عشق او در چرخ روزگار مانند تیرهایی است که در قلب سخنور شکسته است.