غزل شمارهٔ ۳۳۵

برداشت: تو از باغ صداقت و وفا به اینجا آمده‌ای، اما مثل خس و خار به نظر می‌رسی.

برداشت: هر جا قدم بگذاری، گل‌ها شکوفا می‌شوند تا وقتی که ندانستی از کجا آمده‌ای.

برداشت: ذره‌ای از وجود تو همانند خورشید ملاقات است؛ تو دریایی و من فقط یک قطره از سرنوشت آمده‌ام.

برداشت: سایه‌ٔ خاری که در آنی، مانند درخت سروی است که در باغ بزرگی رشد کرده است و تو، ای خرمن، برای شکوفایی و نمو به اینجا آمده‌ای.

برداشت: نور آئینه در خودش نهفته است و تو به سمت قبله‌ای که نشان‌دهندهٔ قبله است، آمده‌ای.

برداشت: دل تو چقدر قدرت تحمل یک نگاه را دارد وقتی که نور و زیبایی آینه‌ها در هر سو می‌تابد و خود را نشان می‌دهد.

برداشت: خار و گل به نام خدا اشاره می‌کنند، ای زیبا قد، تو از کجا آمده‌ای؟

برداشت: در مورد حالتی که نشئه، شوخ‌طبعی و جذبه‌ای عمیق وجود دارد، چه بگویم که تو با خود چه چیزهایی به ارمغان آورده‌ای.

برداشت: نگاهی به باغ دنیا بینداز که خاقانی برای جستجوی زیبایی و لذت وارد آن شده است.