غزل شمارهٔ ۳۳۴

برداشت: در شب‌های دوری از تو، دچار تب و داغی می‌شوم و این بی‌تابی‌ها و دردها در زمان جدایی، شدت می‌یابد. تنها زمانی که لب‌هایت را باز کنی و با من سخن بگویی، این حال و هوای داغ من به زنجیر بسته شده، برطرف خواهد شد.

برداشت: با وجود اینکه می‌دانی چقدر به تو وابسته‌ام، عمرم به سرعت سپری می‌شود و نمی‌دانم تو نسبت به این موضوع چه نظری داری.

برداشت: اگر عشق تو آنقدر مرا تحت تاثیر قرار دهد که دندان بر لبانم فشار دهم، حاضرم این کار را بکنم، فقط به این دلیل که دوست دارم تو به آغوش من بیایی.

برداشت: گفتی که جان تو را ببرم، اما من در این مورد فکر نمی‌کنم، بلکه به این فکر هستم که بر سخنی که گفته‌ای پایبند نمانم.

برداشت: ناخن من به خاطر زیادتی از درد و ناراحتی، به مانند سفته و بی‌ارزش شده است؛ زیرا اشک‌ها از چشمانم چکیده و آنقدر غمگینم کرده که انگشت من به کار دزدیدن الماس مشغول شده است.

برداشت: خاقانی از فکر و اندیشهٔ عشق تو در دل دنیا، مانند آب روان، سخنان بی‌پایه و تخیلی به زبان آورد.