غزل شمارهٔ ۳۳۳

برداشت: هر چه بیشتر به دل من آسیب برسانی، دل من بیشتر از جانم دلخور می‌شود.

برداشت: ای کار من به خاطر نعمت تو آرامش یافته است، اما در واقع هنوز بی‌قرارم.

برداشت: به خودم روحیه‌ای خوب بخشیدم و به همان صورتی که خودت می‌دانی، تسلیم شدم.

برداشت: یک ذره از درد و رنج من کم نمی‌شود، مگر اینکه به گونه‌ای آزار ببینی که بتوانی احساس من را درک کنی.

برداشت: تو به جان کم‌ارزشت، به خویش پافشاری می‌کنی، در حالی که بر دوش زندگی بار سنگینی را حمل می‌کنی.

برداشت: خبر تو در همه جا پیچید و همه جا درباره‌ات صحبت می‌شود، اما تو به خاطر گرفتاری‌هایت در تنگنا قرار داری.

برداشت: هر زمانی که یکی از عاشقان را به قتل برسانی، به اندازه‌ای که با دست چپ خود می‌شماری، این کار را ادامه بده.

برداشت: این باقی عمر را با تو می‌گذرانم تا یادگاری از عمر گذشته برایم بماند.

برداشت: خاک، در نهایت، خاقانی را به مقام پادشاهی رساند.