غزل شمارهٔ ۳۳۰

برداشت: زلف تو بر لباس من می‌افتد و باعث می‌شود که آهی از دل آشنا بیرون بیاید.

برداشت: آبسنگ (=آبزن) ما را می‌بری تا [با آن] از دلت سنگ بسازی و سبوی ما را بشکنی. (از چوب درخت برای آزردن آن، دسته تبر می‌سازی!)

برداشت: کسی که دست و ساعد خود را به دو نان گرفته، بازوی وفا را نمی‌شکند.

برداشت: هر وقت به خودم فکر می‌کنم، با خودم چنین عهدی می‌بندم که تو را ترک نکنم، اما در نهایت دوباره پیمانم را می‌شکنم.

برداشت: اگر کسی را دل نمی‌زنی، پس چرا خودت را می‌سوزانی و به خودت آسیب می‌زنی؟ اگر ارزشمندی را نمی‌خری، پس چرا آن را خراب می‌کنی؟

برداشت: دلهایی که منتظر شکست هستند، با عشق و فداکاری برای تو آماده‌اند تا اگر روزی دلت بشکند، فدای تو شوند.

برداشت: دل من را نشکن که فایده‌ای در این کار نیست. اگر دلی را نمی‌بینی، چگونه می‌توانی آن را بشکنی؟

برداشت: عاشقانی همچون محتشم بسیار هستند، اما تو همه آن‌ها را نادیده می‌گیری و فقط به من که فقیر هستم، بی‌اعتنایی می‌کنی.

برداشت: خاقانی چون گوهر باارزشی است و نباید درخور او را با سنگ و ناپسند مقایسه کرد.