غزل شمارهٔ ۳۲۹

برداشت: یکی به باغ برو و قدم بزن تا وقتی که سرو زیبای درختان را ببینی. اگر دلت گرفته، از خانه بیرون بیا و دنیا را ببین.

برداشت: وقتی به سمت باغ‌ها می‌روی، از کنار قبرستان هم عبور کن؛ چرا که قبرستان هم دعوتت می‌کند که بیایی و دوستانت را ببینی.

برداشت: چشمان بسیاری مانند بادام هستند که مرغ حیران را به دام می‌کشانند. و همچنین، لب‌های بسیاری مانند پسته وجود دارند که بر دهان‌ها بسته شده‌اند و تو می‌توانی این دهان‌ها را ببینی.

برداشت: اگرچه یک امیر با لشکری از نگهبانان در قصر خود به قدرت و اعتبار دست یافته بود، اکنون پس از مرگش تنها یک کلاغ بر قبرش نشسته و هیچ کس از او محافظت نمی‌کند. این نشان می‌دهد که سرانجام همه به یک سرنوشت واحد می‌رسند و قدرت و مقام زودگذر است.

برداشت: اگر سر تابوت پادشاهان را باز کنند، در گوشه‌ای از قبر فقط دو تکه استخوان را خواهند دید.

برداشت: افراد حقیقی و جویندگان حقیقت همه به دنیای زیرین رفته‌اند، اما تو زیبایی‌های خاص و دلنشین را در این زمین پر از سختی و تلخی می‌بینی.

برداشت: در این دنیا چه ارتباطی وجود دارد، ای خاقانی خاکی! وقتی که چشمانت را می‌بندی، نه چیزی را می‌بینی و نه چیزی دیگر را.