غزل شمارهٔ ۳۲۶

برداشت: ای سرو، که لبانت همچون غنچه است، از کجا آمده‌ای و از کدام گلستانی هستی؟ و ای ماهی که چهره‌ات شباهت به روشنایی روز دارد، تو از کجا آمده‌ای و از کدام شبستانی هستی؟

برداشت: با زیبایی و خوشرویی تو، همچون تابش آفتاب، سایه‌ای از امید در دل کسی که غمگین است، شکل می‌گیرد. تو کیستی که اینچنین بر دل‌ها تأثیر می‌گزاری؟

برداشت: ای نشانه‌ای که بر او سجده کنم، چون به یاد تو می‌افتم، بگو از جانب خداوند چه جایگاهی داری.

برداشت: من از پشت‌ام آسیب‌های زبانی را تحمل کرده‌ام، ولی هنوز کودکانه در تلاش‌ام تا بفهمم و بیاموزم که چه کسی هستی.

برداشت: تو که نه بر زبانت محبت است و نه در دلت، چطور می‌توانی مانند یک کودک بی‌شرم از مدرسه، خودت را معرفی کنی؟

برداشت: پای دل که در جوی و گل آلود است، مثل شانه‌ای برای سر می‌ماند و در جستجوی کسی است که بتواند حقیقت وجود او را مانند آینه نشان دهد.

برداشت: امشب دل سوخته‌ام به کسی نیاز دارد که بیاید و دل مرا آرام کند.

برداشت: دل من مانند خاکی است که در آتش و خون می‌سوزد و ذوب می‌شود؛ اما در این حال، در انتظار تو هستم که امشب کجا هستی و چه کسی مهمان من خواهد شد.

برداشت: من از چشمم کمی از آنچه را که تو هستی می‌نوشم و از چهره‌ات که پر از زیبایی و فریب است، سرمست می‌شوم. بگو ببینم تو کیستی؟

برداشت: محراب دل تویی و من از این موضوع آگاه هستم، ولی نمی‌دانم که تو در واقع چه کسی هستی.

برداشت: بر هر ویژگی که داری، خاقانی به تو تعلق دارد. ای کسی که از صفات گوناگون فراتر رفته‌ای، تو کیستی؟