غزل شمارهٔ ۳۲۵

برداشت: ای مایه‌ی آرامش جان‌ها، تو کی هستی که به خاطر تو دل‌ها در آرزوی تو زندگی‌شان را می‌گذارند؟ تو که دل‌ربا و دلبر هستی، کیستی؟

برداشت: ای گل زیبا که کمتر کسی تو را دیده، هویت واقعی تو چیست و چه رابطه‌ای با معشوق داری؟ از کجا به سراغ بوی خوش مشک و رنگ می‌گریزی که در میان باغ گل‌ها حضوری؟

برداشت: ای زیبای دلپسند، در زیبایی تو به اوج خود رسیده‌ای. لطفا به ما بگو که تو که هستی، ای ماه، که از آسمان آمده‌ای؟

برداشت: دهن خود را باز کن تا جواهرات را بیرون بریزی، یعنی سخنان با ارزش و پنهان را بگو. ساکت نمان، که من نمی‌دانم تو کیستی.

برداشت: هر یک از تارهای موی تو نماد دنیایی از زندگی و روح است. لذا بیان اینکه تو کیستی، به شدت ساده‌انگارانه است.

برداشت: اگر با ما هستی، اما به ما تعلق نداری، نمی‌توانی حقیقت وجود خود را از ما پیدا کنی. می‌دانم که تو به آن ما تعلق نداری، پس به من بگو که کیستی.

برداشت: خاقانی از آزار و غم تو به شدت درگیر و سردرگم شده است. ای محبوب، تو که دلواپس او هستی، کیستی که اینقدر درد و غم را به او نمایان می‌سازی؟