غزل شمارهٔ ۳۲۴

برداشت: عشق معشوقی زیبا ما را به شدت آشفته و مجنون کرده است و هر بار که به او نگاه می‌کنیم، دچار تنبیه و سختی می‌شویم.

برداشت: با رهایی از زنجیر صبر، بند و زلفی که به ما قدرت و وقار می‌داد، عشق بدون جدیت و خالی، به زندگی ما آسیب زده است.

برداشت: با ویژگی سرکش و خشمگینی که دارد، به راستی ما را در وضعیتی بسیار سخت و دشوار قرار داده است.

برداشت: امروز کسی پیش من آمد که بسیار ناراحت و گریه‌کنان بود. حال او به قدری متاثر کننده بود که جانم را سوزاند و از او سوالی کردم.

برداشت: گفتم ای خوش‌چهره، دلیل این گریه‌ات چیست؟ او پاسخ داد که در روزی بدون زیبایی‌ات، یک سال را گذرانده‌ام.

برداشت: ای خدای من، چه شکلی دارد آن کسی که نور زیبایی‌اش باعث می‌شود هر چشمی به شیوه‌ای متفاوت او را ببیند و به رنگ و خیالی خاصی از او دست یابد؟

برداشت: خاقانی ستایش می‌کند کسی را که از آب و خاک زندگی می‌سازد و درک می‌کند که آفرینش از سوی خداوند متعال است.