غزل شمارهٔ ۳۲۲

برداشت: ای دل، بس کن! زیاد خودت را به زحمت نینداز که تو باعث و بانی این وضعیت من شدی.

برداشت: سر من از دنیای دیگر به اینجا می‌آید، زیرا روح من به خاطر بدنم در قید و بند شده است.

برداشت: آیا می‌توان از سگان توقع داشت که مانند شیر با زیبایی و قدرت، آهوهایی را که در دشت‌های ختن هستند شکار کنند؟

برداشت: شب به وقتی که نور مهتاب می‌درخشید، تو با ناز و عشوه‌کاری قصد جذابیت و جلب توجه خورشید را داشتی.

برداشت: در شب روشنی تابید و من با صدای دل‌تنگی‌ام آسمان را شکافتی.

برداشت: اگر تو مانند سلیمان نیستی که در دیودلی (دیو و دل) قدرت و سلطانی داشته باشی، حداقل می‌توانی در خانه‌ای که دوستش داری، آرامش و خوشبختی پیدا کنی.

برداشت: به ناچار برای یک شب شادی تو، برگه‌های سبز و سالمم را از غم دور کردی.

برداشت: تو همان پرنده‌ای هستی که خود به خود آتش را به وجود آوردی و به طور غیرارادی تصمیم به سوختن گرفتی.

برداشت: تو با تیشه‌ات به دل مشکلات و سختی‌ها هجوم بردی و هر جا که برخورد کردی، آن را بشکستی و از بین بردی.

برداشت: تو به خودت آسیب زدی و حالا به دیگران شکایت می‌کنی، در حالی که مشکل از خودت است.

برداشت: تو مانند زنبوری هستی که در کلبهٔ قصاب در حال گردش و جستجو می‌باشد و سر خود را در دهان گوشت فرو می‌بری.

برداشت: خاقانی می‌گوید که کلام و سخن او به مانند طلا ارزشمند است و تو فقط به سخن او تکیه کرده‌ای.