غزل شمارهٔ ۳۲۱

برداشت: روز دانش می‌طلبد که آسمان هم مردی شایسته را برگزینند.

برداشت: وقتی که کسی از پیش رفته است، نمی‌توان دوباره او را طلب کرد. همچنین، باید صبر کرد تا آن کس که نیامده است، بیاید.

برداشت: در محضر عدالت، باید به حقیقت و راستی ایستاد و از ظلم و ستم دوری گزید.

برداشت: ما عمر خود را به دست زمان سپرده‌ایم، اما زمان نامرد باید امانت‌دار و قابل اعتماد باشد.

برداشت: اگر همت و اراده‌ام را به اندازه‌ای بالا ببرم، دنیا زیر کنترل من خواهد بود.

برداشت: تنها اثری از من باقی مانده است و من خود را در حقیقت وجودی‌ام نیافتم، بلکه باید حقیقت وجود را بپذیرم.

برداشت: اگر کسی در دلش ناله و شکایت داشته باشد و آن را به سوی آسمان بفرستد، اشکالی ندارد، چون سایه گرانباری بر دوش زمین وجود دارد که باید تحمل شود.

برداشت: در دنیای ما که مملو از شکار و فرصت‌هاست، برای به‌دست‌آوردن موفقیت و غنایم، به یک فرد قوی و کارآزموده نیاز است.

برداشت: کار خاقانی، شاعر بزرگ، بهتر از کارهای دنیا و امور این جهان است و در نظر می‌رسد که باید به این حقیقت توجه کرد.