غزل شمارهٔ ۳۱۸

برداشت: از تو باید که در برابر سختی‌های دنیا، با قدرت و اراده بایستی و همواره به خداوندی که بی‌نهایت است، تکیه کنی. نباید به موانع و حسادت‌های دیگران توجه کنی و باید با افتخار و دلی پر از ایمان به سمت آینده بروی.

برداشت: مردم برای خوشحالی و شادابی خود به دیگران وابسته نباشند و نباید خوشی‌های زندگی را در شرایط و اوضاع زمان جستجو کنند؛ بلکه باید از خود آن‌ها سرچشمه بگیرد.

برداشت: با مشکلات کنار بیای و راضی باش، چون دیگر نه هیچ نشانه‌ای از سلامتی باقی می‌ماند و نه عطر و بویی از آن.

برداشت: دود ترس چهرهٔ عمر را تار کرده است؛ پس اشک بریز و آن را پاک کن.

برداشت: اگر به دنبال محبت و دوستی هستی، از جمع مردم این زمان دوری کن و به دنبال دوستان واقعی و باصفا بگرد.

برداشت: چند نفر از این افراد خوب و مورد اعتماد هستند و چند نفر از این دوستان در حقیقت چهره‌ای دشمن دارند؟

برداشت: دل خاقانی از دنیا جدا شد و در پاسخ به خدای رحمت از او خواست که او را به حال خود رها نکند.