غزل شمارهٔ ۳۱۷

برداشت: هر جا که زلف تو را باز کرده‌اند، بر دل‌های زیادی با آن زیبایی و魅魅ی که توا دارد، هزاران مشکل و تنگنا را آسان کرده‌ای.

برداشت: از چشمانت طعنه‌ای پرتاب کرده‌ای که جانم را هدف قرار داده، و از موهایت به گونه‌ای کمین کرده‌ای که بر من چیره شده‌ای.

برداشت: در هر زمینه‌ای که پیشرفت و موفقیت وجود دارد، به جز در مسئله وفا و محبت، که در این دو موضوع، انسان‌ها در نهایت به حالت ناتوانی و ضعف می‌رسند.

برداشت: گفتی که من با تو بدی نکردم، ای انسان خوب‌دل! اما باید بدانی که تو خود از همان ابتدا به این کارها عادت کرده‌ای.

برداشت: آیا متوجه شدی که چگونه دل من را از من گرفته‌ای؟ آیا گمان کردی که به گنجی دست یافته‌ای؟

برداشت: تو گفتی که در روزهای سخت، فریاد زدن دشوار است، اما به چه دلیل اینجا منتظری تا روز مصیبت فرا برسد؟

برداشت: خاقانی از دنیا به حمایت و پناه تو پناهنده شد، حالا چرا او را دوباره به دست دشمنانش سپرده‌ای؟