غزل شمارهٔ ۳۱۶

برداشت: در این شعر، به تصویر زیبایی از طبیعت و حس و حال آن اشاره شده است. در یک صبح بارانی، با آمدن ماه نو، آب در دیگی روشن می‌شود و یک تصویر شباهنگی بر سطح آب به وجود می‌آید. این تصویر نشان‌دهنده تأثیر زیبایی‌های طبیعی بر روح و روان انسان است و حالتی شاعرانه و خیال‌انگیز را به وجود می‌آورد.

برداشت: سفری که به شب انجام داده‌ای، اکنون باید با روشنایی صبح و نوشیدن باده، حال و هوای دلگیر شب را تغییر دهی.

برداشت: تلاش مکن که به دنبال غم و اندوه بروی؛ زیرا خوشی و شادی به سراغت آمده‌اند و این شادی می‌تواند به راحتی و بدون زحمت به سمت تو بیاید.

برداشت: موهایی زیبا و فر که بر پیشانی‌ات جلوه‌گری می‌کند، آرام بگیر و دل را به دست موسیقی بسپار، زیرا تو به خوبی هم زیبا و هم بی‌آلایش هستی.

برداشت: تشنگی برای لذت و خوشی فقط از سوی مغان خوشحال برطرف می‌شود، زیرا آب زندگی بخش و شاداب کننده‌ای که آنها فراهم می‌کنند، شادی و سرور تو را تامین کرده است.

برداشت: در خریدن نوشیدنی، از بازار به دنبال چیزی نرو که در آنجا چیزی ارزشمند وجود ندارد و آب در آنجا ریخته نشده است. یعنی احتیاط کن و سراغ چیزی نرو که کیفیت ندارد و در آن چیز ارزشمندی پیدا نخواهی کرد.

برداشت: اگر به دنبال به دست آوردن طلا هستی، آن را به بهای بیهوده هدر نده. آتش را دست کم نگیر و نگذار شعله‌هایش با آب خاموش شوند.

برداشت: اگر می را به طرز درست و خوب بنوشی، مانند آتش موسی می‌شود و روحی تازه به انسان می‌بخشید، مانند آب حیات که خضر به انسان می‌دهد.