غزل شمارهٔ ۳۱۵

برداشت: من می‌خواهم اشک‌هایم را با چنین طوفانی در دلت بزنم و جواهرهای آن را به پای تو نثار کنم.

برداشت: بیا در کنار راه بنشین که من غبار آن را از چشمانم برمی‌دارم و می‌زدایم.

برداشت: آیا ممکن است که سرم را برای تو به جان بگذارم تا اشک‌هایم را به سوی قلبم بازگردانم و از چشمانم بریزم؟

برداشت: چنان روی تو را بر چشمانم می‌زنم که تصویر بهشتی را از دیده‌ام می‌خوانم.

برداشت: گاهی اوج محبت و توانایی خود را برای تو به نمایش می‌گذارم و گاهی نیز از دل شکسته و دردهایم اشک می‌ریزم.

برداشت: وقتی که به سوی خاقانی می‌آیی، در لحظه‌­ای که جانم در حال خروج است، به دیدن تو اشک به چشمانم می‌آید.