غزل شمارهٔ ۳۱۲

برداشت: ای دل، برای عشق و رنجی که کشیده‌ای، جان خود را فدای کارها و جهان کرده‌ای.

برداشت: شهر، با دل آهنین تو، به گونه‌ای بر دهانش قفلی زده که هیچ چیز نتواند از آن خارج شود.

برداشت: بر لب‌های تو، جان عیسی در نیل و بقا معین شده است.

برداشت: وقتی از محله سواران خارج می‌شوی، قسمت تاریک شب با ابروهای کمانی به تو می‌نگرد.

برداشت: ترکان، به طور پنهانی، با نگاه فریبنده‌ات، کمر به تیراندازی بسته‌اند.

برداشت: تو به شکار عشاق می‌پردازی و با سلاحی در دست، دل آن‌ها را به چنگ می‌آوری.

برداشت: من برای تو خود را به خاک می‌زنم، ای کسی که پایت به آسمان رسیده است.

برداشت: اسب را از در من بران و رد نشو، زیرا که نعل تو را به جانم پیوند داده‌ام.

برداشت: خاقانی در آتش عشق خود، خواسته‌های پنهانی را به نمایش گذاشته است.