غزل شمارهٔ ۳۱۱

برداشت: ای زیبایی که زندگی‌ام به تو وابسته است، حالا چه خبر از سرنوشت من و تدبیر و تدبیرهایی که برای زندگی‌ام کرده‌ام؟

برداشت: چهره طلایی‌ام به خاطر عشق تو بی‌خبر از زندگی و درختی خشک شده که بر سنگی سرد و بی‌جان باقی مانده است. نمی‌دانم که زندگی و ارزش من چه می‌شود.

برداشت: تا کی باید به بوی وصال محبوب فکر کنم و از درد جدایی او رنج ببرم؟ در حالی که هنوز در درون من، احساساتی شبیه به مستی وجود دارد.

برداشت: تمام عمرم را به باد سپردم و در انتظار یک روز خوش بودم؛ اما حالا این روز ناامیدی به سراغ من آمده است.

برداشت: آنگاه که عشق به سرنوشت من وارد شد، متوجه شدم که نمی‌توانم بر آن تسلط پیدا کنم. این درد ناامیدی که بر من حاکم شده، چطور می‌تواند تحت کنترل من باشد؟

برداشت: مواظب باش که نگو این غم را با صبر آرام کن، چون اگر با صبر بتوانی غم را متوقف کنی، پس من چه باید بکنم؟

برداشت: به نظر می‌رسد که در زمان من هیچ دوستی و آشنایی وجود ندارد که به وعده‌هایش پایبند باشد، چه قحطی‌ای از آشنایان!

برداشت: ای خاقان، چه می‌گویی؟ چگونه می‌توان به یاری دست یافت وقتی که یار من در دسترس نیست؟ این عشق من چه فایده‌ای دارد؟