غزل شمارهٔ ۳۱۰

برداشت: در صبح، بوی خوش عطر گل را طلب کن و از پرندگان معنوی، طلب زندگی و روحانیات کن.

برداشت: دو جام شراب از راه مستی بنوش و دو چیز را از روی برابری و یکسانی بخواه.

برداشت: کاسه‌ای پر از شراب به رنگ اشک یعقوبی بیاورد که زیبایی‌اش مانند پری‌های سلیمان باشد.

برداشت: نگهبان عقل را از دیدن منصرف کن و چشمش را ببند، زیرا آنچه را که می‌دانی، بخواه.

برداشت: زهاد را به وضوح در شفافیتی از دنیا طلب کن، اما برای عاشقان، محبت و عشق را در خفا و به صورت پنهانی بخواه.

برداشت: جام را پر کن و شراب را بر روی ناپسندها بریز و از آنها به خاطر ترک کار خود عذرخواهی کن.

برداشت: دستت را خارج کن، و زلف معشوقه‌ها را در دست بگیر، و از نادانی‌ات برای این کار عذر خواهی کن.

برداشت: از ظرفی ساخته شده از سفال و گاوی از نقره، شادی و زندگی را با خون قربانی طلب کن.

برداشت: اگر در حال مستی به مقام بلندی برسی، از او بخواه که جان خاقانی را قصاص کند.