غزل شمارهٔ ۳۰۹

برداشت: من سرمست و تشنه‌ام، اما آن آتش سوزان مثل گلاب در دهانم است.

برداشت: در اتاقی که جام آسمان قرار دارد، رنگ و چهرهٔ دختر آفتاب در آنجا نمایان است.

برداشت: خون سیاوش از خم جام مانند تیغی تیز و برنده در دهان است.

برداشت: خودت را نشان بده و مانند یاقوت درخشان باش، که نور خورشید را در آسمان به دوش کشد و زیبایی خود را نمایان کند.

برداشت: تا زمانی که آتش غم برافروخته است، آن روح زنده و خالص در دل نخواهد سوخت.

برداشت: تا زمانی که آن دانه درخشان و باارزش مانند لعل از زمین بیرون بیاید و به دل آسمان درخشش و تابش دهد، خاک آن دانه را به دور خود می‌چرخاند.

برداشت: نگران نباش که کار ما خراب شده، زیرا صدای خرابکاری‌هایمان در میان مردم پیچیده است.

برداشت: هیچ‌کس در این دهکده نیست که به من چیزی بگوید، پس بلند فریاد بزن تا این ویرانه را پر کنی.

برداشت: زلفت مانند دام و تله‌ای تیره و سیاه است که برای من زیبایی و جذابیت فراوانی دارد.

برداشت: خاقانی را برای مدتی به تنهایی در مکانی آرام قرار بده و به او شراب بده.