غزل شمارهٔ ۳۰۶

برداشت: عقل و تدبیر در دور تو به حدی ناتوان و پراکنده است که دل‌های شکسته و دردمند نیز به شدت احساس شکست می‌کنند.

برداشت: عشق تو بسیار راستین و واقعی است، اما افسوس که دل من ناتوان است و از شراب عشق لذت نمی‌برد، همان‌طور که جامی که شکسته باشد، نمی‌تواند چیزی را در خود نگه دارد.

برداشت: صبح امید من را با سرعت به دوری و فراق برده و در تاریکی شب من را به زانو درآورده است.

برداشت: عمر من به خاطر دوری از شما به تکه‌های کوچک تقسیم شده و از بین رفته است. کدام یک از این تکه‌ها شکسته‌تر است؟

برداشت: وقتی از تو می‌خواهم که به وعده و پیمانت وفادار باشی، می‌دانم که در این زمانه، وفا همیشه در حال شکسته شدن است.

برداشت: در زیر آسمان چیزی پیدا نمی‌شود و اگر هم باشد، به نوعی در اثر زمان ارزشش کم شده است.

برداشت: به نظر می‌رسد که من در حال مشاهده‌ی دنیایی هستم که تحت تأثیر حوادث و مشکلات، دچار نقصان و آسیب شده است؛ جایی که آسمان به رغم زیبایی‌اش، مانند آسیاب، فرسوده و شکسته به نظر می‌رسد.

برداشت: ای دل خاقانی، چرا از سخن گفتن خسته‌ای در حالی که همه‌ی اهل سخن به نوعی دل شکسته و غمگین هستند؟