غزل شمارهٔ ۳۰۵

برداشت: تصور چهره‌ات باعث تسکین غم‌هایم می‌شود و هر کجا که بروم، تنها راهی که می‌بینم، راهی به سمت توست.

برداشت: طول شب، در ذهن من تصویر توست که به سمت کوچه‌ام می‌آید، هرچند که شانس من نمی‌تواند مرا به سمت کوچه تو هدایت کند.

برداشت: ای کاش تو همانگونه که در خیال من هستی، باشی، زیرا من از اندیشه تو شادابم و از واقعیات تو بی‌خبرم.

برداشت: دل من به دیدار تو longing دارد، اما چه کنم که خواسته من این است و خواسته تو چیز دیگریست.

برداشت: چشم تو با ناز و غمزه‌اش من را به سوی خود جلب کرد و در عین حال با خونسردی گفت که برو، چون من شایسته‌اش نیستم.

برداشت: به عطر تو راضی و راضی شدم و می‌دانم که هیچ چیز دیگری نمی‌تواند وجود مرا از تو جدا کند جز همین عطر تو.

برداشت: دل تو پر از خواسته‌ها و آرزوهای زیادی است، به طوری که حتی اندکی از غم من نمی‌تواند به درون این دل راه یابد.

برداشت: خاقانی از جستجوی تو شگفت‌زده و سردرگم است. تو همچون طلا و ارزشمندی، در حالی که او فقط یک جستجوگر است.