غزل شمارهٔ ۳۰۴

برداشت: من جانم را فدای تو می‌کنم، چون در گهواره غافل از من بودی. اگر با خورشید صبح برخورد کنی، حیران می‌مانی و خاموش می‌شوی.

برداشت: ماهی ستاره زیبایی او، تمام هفت آسمان را در بر گرفته و هر هشت بعدها بهشت را از دید او در میان جمعیتی که در حال حرکت هستند، مشاهده کرده‌ام.

برداشت: اگر تو را در آغوش بگیرم، دل در این درد و رنج از بین می‌رود. او گفت: دیوانگی تو را به سمت ناامیدی و مشکلات خطرناک می‌کشاند.

برداشت: به زلف او نگاه کن و از دل من حال مرا نپرس، بلکه از زلفش حال دلم را بپرس. دل یا شکر و نعمت دارد یا گله و شکایت.

برداشت: گفت: اجازه بده تا تو را ببوسم. او پاسخ داد: تا چه زمانی برایت پیام می‌فرستم در حالی که اشک‌هایم بی‌وقفه جاری هستند؟

برداشت: اینک خاقانی در پی او و بوسه زنان بر هر جای پایش، دو اسبه در جستو و جوی او می‌راند–که یکسره به تاخت رفته است.