غزل شمارهٔ ۳۰۰

برداشت: من در عشق تو داستانی دارم و تو مانند یک بازیچه در دنیای من هستی.

برداشت: صبردم گه‌گاه به سر می‌رسد و برای تو همچون نیم‌روز می‌سوزم؛ جانم به عشق تو به تپش افتاده و برای تو همچون آب در نیم‌روز شوریده‌ام.

برداشت: در این بیت، شاعر از ناکامی در رسیدن به وصال معشوق صحبت می‌کند. او اشاره دارد که با وجود تلاش برای رسیدن به معشوق، دست‌های جدایی و فراق باعث شکستن نردبان آرزوهایش شده است. در پایان، شاعر احساس می‌کند که برای رسیدن به معشوق، حتی چیز کمی ارزشمند نیست. به عبارتی، او از دشواری‌های راه عشق و موانع بسیار می‌گوید.

برداشت: من هر لحظه برای حفاظت از تو، جان‌های زیادی را فدای سگ نگهبانت می‌کنم، در حالی که در مقابل تو تنها یک نیم‌جو ارزش دارم.

برداشت: دشمنان من به درگاه تو به من نیکوتری دارند و من برای تووقف کرده‌ام و ارزشم به اندازه نیم جوست.

برداشت: دردی را که می‌کشی خوب می‌شناسم و خودم را به گونه‌ای تنظیم می‌کنم که تو را راضی کنم، حتی اگر تنها به اندازه‌ی یک نیم‌جو باشد.

برداشت: اگر خاقانی در کنار تو به اندازه یک پشیز هم نماند، من هم اگر به اندازه نیم جو برای تو نمانم.