غزل شمارهٔ ۲۹۹

برداشت: با یک حرکت کوچک، خرد را پشت پا زدم و به وجود تو رنگ و بوی جدیدی بخشیدم. جانم تنها در حضور تو عطر و طراوت یافته است.

برداشت: مانند من، کسی که جانش بی‌نهایت ارزشمند است، در حالتی از افسردگی و شکست قرار دارد؛ مثل عیسی که بر روی صلیب بود، تو هم با موهایت تأثیری عمیق و بزرگ بر روح من گذاشتی.

برداشت: به دنبال خون‌ریزی‌ها، آسمان با ظلمت و ناامیدی در کوی تو گم شده است.

برداشت: چشمان تو مانند کافور است و دل من مانند قیر می‌شود، در حالی که در کارهای ناشایست، سپیدی و پاکی تو نمایان است.

برداشت: از دلم می‌ترسم در زمان صلح، چون جادوگری تو باعث می‌شود سرم به شکرگزاری گراید.

برداشت: من بنده‌ای هستم که دندانی دارم که با گاز زدن، نقش یاسین را بر روی بازوی تو می‌سازد.

برداشت: هر زمانی که ماه کامل می‌شود، دگرگون می‌شوم و به یاد هلال ابروی تو می‌افتم.

برداشت: چشم زیبا و موی خوشبو و جذاب تو، حتی آهوی تاتار را نیز به دام می‌اندازد.

برداشت: تو جان خاقانی را داری، این شکار خوشمزه‌ای است که از پهلوی تو بهره‌مند شده است.