غزل شمارهٔ ۲۹۸

برداشت: من برای تو چه کرده‌ام که سزاوار این فاصله‌ام؟ نه تنها از عشق دیگران آزاد نشده‌ام، بلکه برای تو این وضعیت را تحمل می‌کنم.

برداشت: به خودت اجازه نده که بخواهی به کسی آسیب برسانی، به خاطر این که او نظر و عقیده‌ای دارد که ممکن است با تو متفاوت باشد. باید تلاش کنی تا نظر او را در نظر بگیری و به آن احترام بگذاری.

برداشت: دل من از ستم‌هایی که بر خودم روا می‌دارم آزرده است، مانند کسی که پاهایش را زیر خود می‌زند. چرا که اگر تو در این دل جا داشته باشی، فقط به خودم آسیب می‌زنم.

برداشت: سینه‌ام را ویران نکن، زیرا من شخصی کینه‌جو نیستم. از عشق تو دور نیستم و برای تحمل بی‌وفایی‌ات آماده‌ام.

برداشت: دل من پر از غم و درد است و در این حال به زلف تو پناه می‌برم؛ زیرا لب‌های زیبای تو برای من مایه زندگی و شادابی است.

برداشت: از دل من خبری به گوش می‌رسد و نشانه‌هایی از آرامش و راحتی به من می‌رسد، در صبحگاهی که نسیم دل‌گشا و لطیف تو به من می‌وزد.

برداشت: به چهره و اشک من دقت کن که مانند نقره و طلا شده‌ای. خداوند را شکر که ای پسر، این ویژگی تو مانند کیمیا ارزشمند است.

برداشت: نه من از تو برترم که تو مرا به میهمانی خود دعوت کردی و حالا من را از خود دور کرده‌ای. تو خود می‌دانی و خدایت که چه بر من رفته است.