غزل شمارهٔ ۲۹۷

برداشت: هرچند که وجودت از دید پنهان است، اما ای جان، رحم کن و در خون خود غوطه‌ور نشو.

برداشت: راز من را فاش کردی، وعده‌های نادرست و فریبنده را به من نده و مخفی نمان.

برداشت: اگر به من دستور بدهی، بی‌چون و چرا عمل می‌کنم، اما اگر بی‌دعوت و بدون رخصت بیایی، مرا مجبور نکن.

برداشت: من جانبازی خود را برای جبران زحمات تو تقدیم می‌کنم و در هیچ جای دیگری مهمان نخواهم شد.

برداشت: اگر در زلف تو گرفتار شوم، مثل کمندی که از شرم پیچیده شده، صورتت را از من منحرف نکن.

برداشت: از دوستی و محبت نباید به کسی آسیب رساند و نباید به سبب عشق یا رابطه‌ای، خونی بر زمین ریخته شود. پس بهتر است در این راه خویشتنداری کرد و از خشونت و جنگ دوری جست.

برداشت: ما خود را به دست نادانی کشتیم، پس تو که به دانایی می‌رسی، این همه دانا را از بین نبر، خودت هم نادان نشو.

برداشت: چون تو بنده و خدمت‌گذار او هستی، پس خودت هم جز بنده‌ و خدمت‌گذار شاه ایران نباش.